Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego
Z życia sieci...

Sylwetka patrona

ADOLF KOLPING urodził się 8 grudnia 1813 r. w małej miejscowości Kerpen niedaleko Kolonii w ubogiej, wielodzietnej rodzinie pasterza. Jako trzynastoletni chłopiec, mimo chęci kontynuowania nauki po szkole podstawowej, ze względu na trudną sytuację materialną rodziny musiał podjąć pracę pomocnika w zakładzie szewskim. Pracował dziesięć lat zdobywając pełne kwalifikacje w zawodzie oraz nieustannie marząc o dalszej nauce
i stanie kapłańskim. Dzięki finansowemu wsparciu życzliwych mu ludzi ukończył szkołę średnią w Kolonii oraz studia teologiczne na uniwersytetach w Monachium, Bonn oraz Kolonii i 13 kwietnia 1845 r. w wieku 32 lat przyjął święcenia kapłańskie. Pracując jako kapelan i nauczyciel religii w swojej pierwszej parafii w Elberfeld, w szybko rozwijającym się wówczas przemysłowo Zagłębiu Ruhry, ponownie spotkał się z głębokim ubóstwem
i niewolniczym wręcz wyzyskiem rzemieślników i robotników, który powodował wśród młodych ludzi duchową apatię i brak nadziei na przyzwoite życie. Widząc powagę tego problemu, zaangażował się w działalność katolickiego stowarzyszenia młodzieży czeladniczej założonego przez miejscowego nauczyciela Johanna Breuera. Dostrzegł w nim szansę na przyczynienie się do likwidacji materialnego, a także duchowego i moralnego ubóstwa młodzieży. Wkrótce stał się jego duchowym opiekunem tego związku czeladników, a z czasem faktycznym kierownikiem. W 1849 r. został mianowany wikariuszem katedralnym  w Kolonii gdzie 6 maja 1849 r. założył Koloński Związek Katolickich Czeladników, który stał się zalążkiem dzisiejszego Dzieła Kolpinga.
Ksiądz Kolping uważał, że tego typu organizacje są wielką szansą dla młodych ludzi, zwłaszcza tych, którzy w poszukiwaniu pracy opuścili swoje rodziny i byli zdani tylko na własne siły w rozwiązywaniu codziennych problemów. Aby chronić ich przed bezdomnością tworzył dla nich bursy. Aby chronić przed osamotnieniem oraz zagrożeniami moralnymi tworzył dla nich związki, w których panowała rodzinna atmosfera. Chciał, by związki istniały wszędzie tam, gdzie znajdują się młode osoby potrzebujące wsparcia i tworzeniu ich poświęcił swoje życie. W krótkim czasie powstało ich wiele nie tylko w Niemczech, ale także w Austrii, Belgii, Szwajcarii, na Węgrzech i w innych krajach. Zakładał też bursy, kasy chorych, kasy oszczędnościowe, szkoły wieczorowe i świetlice. Wygłaszał setki kazań, wydawał publikacje i pisał artykuły propagujące społeczną naukę Kościoła. W swoich działaniach łączył tradycyjne formy miłosierdzia z nowocześnie zorganizowaną samopomocą społeczną. Angażował się niestrudzenie w promowanie chrześcijańskiej wizji człowieka, dodając odwagi przede wszystkim młodym ludziom w poszukiwaniu nowych perspektyw dla ich życia. Według ks. Adolfa Kolpinga fundamentem porządku społecznego budowanego w oparciu o inspirację chrześcijańską jest wierność Kościołowi, posiadanie korzeni w rodzinie chrześcijańskiej oraz dobre wykształcenie zawodowe i solidarność społeczna.
Kochał młodych ludzi, a oni odwdzięczali się nazywając go swoim ”Ojcem”.

Zmarł 4 grudnia 1865 r. w Kolonii. Papież Jan Paweł II beatyfikował "ojca rzemieślników"
27 października 1991 r. w Rzymie. Bł. Adolf Kopling jest uważany za jednego
z  prekursorów nauki społecznej Kościoła , a jego wizja Kościoła  za „model Kościoła na dzisiejsze czasy".
 

<<  Powrót do działu - Dzieło Kolpinga


wszelkie prawa zastrzeżone © Współpraca dla pracy 2009